401787619_10159709223660869_1054728022637338474_n-1

Lost track of the world, 2022 – 2023

Ο κρύσταλλος είναι ένα ανόργανο υλικό που, μέσα από τη φράκταλ, αυτό-παραγωγική και αυτό-οργανωτική διαδικασία του σχηματισμού του, εκφράζει τη ζωή με έναν αφηρημένο τρόπο. Είναι ένα αρχέγονο υλικό που διαθέτει μνήμη για την πρώιμη γη και παράλληλα την τροφοδοτεί. Και στη φύση άλλωστε ο κύκλος της ζωής δημιουργείται μέσα από τη σχέση οργανικών και ανόργανων υλικών. Οι πειραματισμοί με την καλλιέργεια κρυστάλλου, η έρευνα για τις φυσικές του ιδιότητες που προσομοιάζουν την κοσμογονία και οι προβληματισμοί γύρω από τους συμβολισμούς του, αποδόθηκαν εικαστικά στο Lost track of the world, 2022: μια πορεία από δεκάδες μικρές ανθρώπινες φιγούρες από χαρτί πάνω στις οποίες έχουν καλλιεργηθεί κρύσταλλοι.

Ένα μικρό σποτ δημιουργεί τη σκιά της πορείας στον τοίχο. Με αναφορές στους κούφιους ανθρώπους του T.S.Eliot, «στ’ από χαρτί πλασμένα κι από δισταγμό» ανδρείκελα του Καρυωτάκη και στα τέσσερα σκαλοπάτια της πορείας της Ασκητικής του Καζαντζάκη, αλλά και σε μελέτες για την κοσμογονία και την αστροφυσική των Carl Sagan και Γιώργου Γραμματικάκη, το έργο λειτουργεί ως μεταφορά για τη ματαιότητα της ανθρώπινης ύπαρξης, την αρχή και την εξέλιξη του ανθρώπινου είδους, αλλά και ως μια αναφορά στις μετατοπίσεις πληθυσμών διαχρονικά λόγω πολέμων, συρράξεων, φυσικών καταστροφών και οικονομικών κρίσεων και μας φέρνει στο εδώ και τώρα, στις συλλογικές διεκδικήσεις του σήμερα. Ιστορικά, η γλυπτική έχει να κάνει με τη δημιουργία έργων μνημειακών που αντέχουν στη δοκιμασία του χρόνου και των καιρικών συνθηκών, είναι ογκώδη, βαριά, επιβλητικά. Ειδικά τα έργα που κάνουν ένα πολιτικό σχόλιο, συνήθως τείνουν να γίνονται προφανή, έντονα και διδακτικά. Σε πλήρη αντίθεση μ’ αυτό, τα γλυπτά που βλέπουμε στο Lost track of the world, 2022 εξυμνούν την ποιητική της ταπεινότητας και της ευθραυστότητας. Τη δεκαετία του 1930 ο Marcel Duchamp επινόησε τον όρο Inframince (ή «infra-thin» στα αγγλικά). Η έννοια του inframince αναφέρεται στο σχεδόν ανεπαίσθητο πέρασμα ανάμεσα σε δύο πράγματα (διαστάσεις, καταστάσεις, ιδέες). Ο ίδιος δεν έδωσε ποτέ ορισμό αλλά περιέγραψε το inframince μέσα από παραδείγματα: η ζέστη που νιώθεις εάν καθίσεις σε μια πολυθρόνα απ’ την οποία κάποιος άλλος μόλις σηκώθηκε, η αντανάκλαση από έναν καθρέφτη ή ένα κομμάτι γυαλί, ο ήχος που κάνει ένα τσόχινο παντελόνι καθώς τα πόδια τρίβονται μεταξύ τους όταν αυτός που το φοράει περπατά. Εδώ αντανακλάται απόλυτα αυτή η ενδιάμεση συνθήκη του inframince: το άυλο του ηχοτοπίου, η ευθραυστότητα του χαρτιού, οι σκιές, το λευκό πάνω στο λευκό σε συνδυασμό με τις διαφάνειες των κρυστάλλων που δημιουργεί μια αίσθηση απουσίας ύλης, σαν αυτές οι ανθρώπινες φιγούρες που κουβαλούν το βάρος όλου του κόσμου να αιωρούνται ένα χιλιοστό πάνω απ’ το βάθρο γιατί «έτσι τελειώνει ο κόσμος / όχι με ένα βρόντο / μα με ένα λυγμό».

Στον αντίποδα των εικαστικών αναζητήσεων όπου το τυχαίο της ανάπτυξης ενός κρυστάλλου συναντά τη λεπτομερή εργασία της κατασκευής ενός μικρού γλυπτού από χαρτί. H εγκατάσταση συνδυάζει διάφορα υλικά και υφές, που συνθέτουν μια σύγχρονη συλλογή παραδοξοτήτων. Το ευαίσθητο υλικό και η μεταμορφωτική φύση της τεχνικής του cut-out, που μετατρέπει το υλικό από αδιαφανές σε διαφανές και από επίπεδο σε γλυπτό, συντελούν στη δημιουργία μιας σειράς μικρογλυπτών που αποτυπώνουν τη διττή φύση της γυναικείας δύναμης, μέσα από μελέτες για ένα υβριδικό σώμα που δεν εκμεταλλεύεται τις δυνατότητες της τεχνολογίας αλλά επανασυνδέεται με τη φύση και επιστρέφει στο αρχέγονο.

Άννα Μυκονιάτη

Αθήνα, Ιανουάριος 2022

Απόσπασμα κείμενού από το συλλογικό project Graceland, ο θρίαμβος μιας αβέβαιης πορείας, 2022-2023 από την επιμελήτρια Άννα Μυκονιάτη για την εγκατάσταση: Lost track of the world, 2021-2023

 

 

Lost track of the world

In the exhibition one encounters the sculptural installation of paper and crystals Lost track of the world, 2022. At first glance these materials appear to be completely different from the roots of the previous artwork. However, the crystals are related to the roots both theoretically and essentially; the idea of crystal as a material arose from the research conducted on the root system. Roots increase in length and diameter, pierce the soil, bypass obstacles, create offshoots, transport and store food and minerals. The crystal, on the other hand, is an inorganic material that, through the fractal, self-productive and self-organizing process of its formation expresses life in an abstract way. It is a primitive material that possesses memory of the early earth and at the same time it feeds the earth. And in nature, after all, the cycle of life is created through the relationship of organic and inorganic materials. The experimentation with crystal cultivation, the research on its physical properties that simulate cosmogony and the reflections around its symbolism, were visually attributed to the exhibition Lost track of the world, 2022: A march of dozens of small human figures made of paper on which crystals have been cultivated. A small spotlight creates the shadow of the march on the wall. With references to T.S. Eliot’s The Hollow Men, Karyotakis’ “made of paper and out of hesitation” mannequins and Kazantakis’ four steps in The Saviour of God, as well as in studies on cosmogony and astrophysics by Carl Sagan7 and George Grammatikakis8, the artwork serves as a metaphor for the futility of human existence, the beginning and the evolution of the human species, and as a reference to population shifts over time due to wars, conflicts, natural disasters and economic crises. In the background, a soundscape composed by Apostolos Rizos plays at regular intervals, a mix of recordings of demonstrations that have taken place in Thessaloniki in recent years and brings us to the here and now, the collective demands of today. Historically, the art of sculpture has to do with the creation of monumental works that are massive, heavy and imposing, able to resist time and weather conditions. Especially, artworks that make a political comment usually tend to become obvious, intense and instructive. In stark contrast to this, the sculptures we see in the Lost track of the world, 2022 praise the poetics of humility and fragility. In the 1930s Marcel Duchamp coined the term Inframince (“infra-thin”). The concept of inframince refers to the almost imperceptible passage between two things (dimensions, situations, ideas). He never gave a definition, but he described the infra-mince through examples; the warmth you feel when you sit in an armchair from which someone else just got up, the reflection from a mirror or a piece of glass, the sound of felt pants as the legs rub against each other when the wearer walks9. This intermediate condition of inframince is perfectly reflected here: the intangible of the soundscape, the fragility of the paper, the shadows, the white on the white combined with the transparencies of the crystals that create a sense of absence of matter, as if these human figures carrying the weight of the whole world, are hovering a millimetre above the pedestal because “This is the way the world ends / Not with a bang / but a whimper”.

On the contrary of the visual searches for a post-human, a showcase on the ground floor presents the work Cabinet des Curiosites, 2022, where the randomness of the growth of a crystal meets the detailed work of making a small sculpture out of paper. The installation combines various materials and textures that compose a modern collection of paradoxes. The sensitive material and the transformative nature of the cut-out technique, which transforms the material from opaque to transparent, from level to sculpture, contribute to the creation of a series of micro-sculptures that capture the dual nature of female power through studies on a hybrid body that does not exploit the potential of technology but reconnects with Nature and returns to the primordial.

 

Excerpt of text from the collective project Graceland, the triumph of an uncertain path 2022-2023 by curator Anna Mykoniati for the installation: Lost track of the world, 2021-